ضرورت تعامل دوسويه فرهنگ و برنامه درسي در تحقق سياست‌هاي كلي اقتصاد مقاومتي

مرور سياست‌هاي كلي اقتصاد مقاومتي نشان مي‌دهد كه روح حاكم بر آن، فرهنگي است و بدون تحول فرهنگي و با نگاه صرفاً اقتصادي نبايد نسبت به تحقق اهداف سياستهاي مذكور اميد داشت. تاكيد بر «گفتمان‌سازي»، «سبك زندگي و الگوي مصرف اسلامي»، «روحيه مشاركت و كار جمعي»، «خلاقيت و نوآوري» «كارآفريني و مهارت» از جمله مواردي هستند كه در اين سياستها صريحاً به آنها اشاره شده است كه پرورش و نهادينه‌سازي آنها در محدوده نظام تعليم و تربيت قرار مي گيرد. سوأل اينست كه سياست‌هاي كلي اقتصاد مقاومتي چه انعكاسي بايد در برنامه هاي درسي پيدا مي‌كرده و آيا اين انعكاس مطلوب بوده يا نه؟ توجه به تربيت اقتصادي و نيازهاي دانشي و بينشي در اين حوزه در هر جامعه‌اي مبتني بر آموزه‌ها و مباني آن جامعه يا همان فرهنگ است. ارائه توصيه‌هاي سياستي لازم جهت تغيير در برنامه درسي مبتني بر فرهنگ اقتصاد مقاومتي، جهت حضور و اثرگذاري بر عناصر برنامه درسي (هدف، محتوي، روش و نحوه ارزشيابي) هدف اين پژوهش است. روش پژوهش توصيفي ـ تحليلي بوده و لذا به شيوه تحليل اسنادي و نيز تحليل محتوي، عناصر برنامه درسي در نظام فرهنگي مطلوب مقاوم‌سازي اقتصاد، تحليل شده است.