آسيب شناسي آموزش علوم تجربي به روش روانكاوي معرفت عيني

هدف اين مقاله بررسي روش روانكاوي معرفت عيني گاستون باشلار و به كارگيري آن براي آسيبشناسي آموزش علوم تجربي است. براي اين منظور ابتدا به روش توصيفي به بررسي مطالعات باشلار در زمينه تحول تاريخي و معرفتشناختي ذهنيت علمي پرداخته و زمينههاي دستيابي وي به روش روانكاوي معرفت عيني را نشان ميدهيم. سپس به چيستي و شيوه كاربرد روش روانكاوي معرفت عيني براي آسيبشناسي ذهنيت علمي كه به شناسايي موانع معرفتشناختي پژوهش علمي منجر ميشود، ميپردازيم. پس از بررسي برخي از اين موانع معرفتشناختي، به تحليل و استنتاج پيامدهاي تربيتي اين روش براي آسيبشناسي آموزش علم ميپردازيم. بررسي اين پيامدها نشان ميدهد كه توجه به سه عامل اصلي در آموزش علوم شامل: 1 ( آشنايي معلمان با موانع معرفتشناختي، 2( در پيش گرفتن رويكرد تاريخي در آموزش علوم، و 3( توجه به گسست معرفتشناختي در علم )در تدوين كتب درسي و در شيوه تدريس(، ميتواند به ارتقاي كيفيت آموزش و يادگيري علوم تجربي ياري رساند.