بررسي عوامل محدود كننده حضور زنان در فضاهاي شهري

فضاي شهري فضايي است كه به همه مردم اجازه مي‌دهد كه به آن دسترسي داشته باشند و در آن فعاليت كنند. با در نظرگرفتن حقوق شهروندى كثرتگرا در جامعه مدنى امروز و رويكرد عدالت محور در برنامه ريزى و طراحى شهرى، زنان نيز همانند مردان بايد از شرايط برابر براى حضور در فضاى شهرى برخوردار باشند. زنان در جامعه امروز ايران وارد عرصه هاى مختلف علمى، فنى، سياسى و غيره شده وحضور خود را در تمام عرصه ها به اثبات رسانده اند.بنابراين حضور زنان در شهر و فضاى شهرى در جامعه امروز ايران امرى اجتناب ناپذيراست. به موازات اين مسئله مخاطرات خيابان‌ها و حوادث ناشي از نا امني فضاهاي عمومي براي زنان شدت گرفته است. به دلايل فرهنگي زنان از يك سري الزامات تبعيت مي‌كنند كه اين الزامات براي مردان وجود ندارد. در نتيجه نوع استفاده از شهر براي زنان و مردان متفاوت است. در شهرسازي مدرن با وجود حضور وسيع زنان در عرصه‌هاي عمومي و فضاهاي شهري ندرتاً به تفاوت و تنوع اين نيازها توجه شده است. بيشتر الگوها، ساختارها و معيارهاي شهرسازي مدرن خصلتي مردانه دارند و آگاهانه و يا نا آگاهانه براي زنان همان نقش دوم در نظر گرفته شده است. با وجود فضاهاي عمومي با كيفيت نه‌چندان مناسب براي همه شهروندان، ميزان استفاده زنان و حضور فعال آنان در فضاي شهري بسيار كمتر از مردان است. حتي در صورت وجود فضاي شهري مناسب شانس استفاده از فضاي شهري براي اين گروه محدود مي‌شود.موانع متعدد فرهنگي و اجتماعي از جمله ناامني، ترس، محدوديت هاي خاص زنان، فقدان مطلوبيت كالبدي و غيره وجود دارد كه ميزان حضور زنان در فضاي شهري را كاهش مي دهد.