سياست‏گذاري پيشرفت فرهنگي مبتني بر حكمت متعاليه

سياست‏گذاري فرهنگي به دنبال ايجاد بستر پيشرفت و تعالي جامعه مبتني بر رويكردي فرهنگي است. رويكردي زماني كه از منظر فلسفه‏ ي اسلامي به سياست‏گذاري فرهنگي توجه مي‏شود، بحث از نظام ‏سازي و ترسيم تمام اجزاء انديشه اسلامي در قالب يك نظام به هم پيوسته و در قالب گفتماني فرهنگي ضرورت مي‏يابد. نظام ‏سازي فرهنگي در گفتمان صدرايي مبتني بر نظام‏ هاي هستي و تصميم ‏سازي با ابزار عقلانيت وحياني بوده و اين پژوهش درصدد توصيف ابعاد سياست‏گذاري فرهنگي «عقل‏گراي نظام ‏مند» از اين منظر است. بنابراين با بيان رابطه‏ ي عقل و دين و ورود به مباني نظري حكمت متعاليه صدرايي به هستي ‏شناسي و انسان‏ شناسي در نظام‏ هستي توجه شده است. در ادامه با تبيين مؤلفه ‏هاي حكمي سياست‏گذاري فرهنگي و ارتباط آن با نظامات و فرانظام دين، به بيان الگوي سه ركني دين، عقل و فرهنگ توجه شده و سپس به بسط نظري آن كه به سطوح سياست‏گذاري فرهنگي مبتني بر مؤلفه ‏هاي حكمي معطوف مي‏ شود، پرداخته شده است.