تحليل اثرات گردشگري بر اقتصاد پايدار با تأكيد بر گردشگري روستايي

در حال حاضر گردشگري روستايي و فعاليت‌هاي وابسته به آن در حال تبديل شدن به يكي از اركان اصلي توسعه اقتصادي پايدار و توسعه پايدار روستايي است. افزون بر اين بسياري از سياست‌گذاران و صاحب نظران توسعه نيز از صنعت گردشگري به عنوان ركن اصلي توسعه پايدار ياد مي‌كنند. در همين ارتباط گردشگري روستايي نيز با برنامه‌ريزي اصولي و شناسايي مزيت ها و محدوديت‌ها مي‌تواند، نقش مؤثري در توسعه روستايي و گذار از اقتصاد تك محصولي به اقتصاد پايدار ايفا نمايد. هدف از مطالعه حاضر، تعيين و شناسايي ظرفيت‌ها در جهت توسعه گردشگري پايدار در سطح كلان و محلي و ارائه راهكارهايي جهت برون رفت از اقتصاد تك محصولي و در نهايت رسيدن به اقتصاد پايدار است. تحقيق حاضر از نوع كيفي و براي جمع‌آوري مطالب از روش كتابخانه‌اي استفاده شده است. در روش كتابخانه‌اي براي جمع‌آوري اطلاعات مورد نياز به اسناد، گزارش‌ها، آمارنامه‌ها و ساير منابع توجه شده است. نتايج حاصل از تحقيق نشان مي‌دهد؛ گردشگري روستايي به عنوان يكي از اجزاي گردشگري مي‌تواند، گام موثري در جهت رسيدن به پايداري اقتصادي در مناطق روستايي و به دنبال آن توسعه پايدار سرزمين بردارد. ايجاد زيرساخت‌هاي مربوط به گردشگري و گردشگري روستايي ضرورتي انكار ناپذير است. در انتها نيز براي بهبود وضعيت گردشگري در كشور راهكارهايي ارائه شده است.