مروري بر اهميت استفاده از جلبك‌ها به عنوان بيوانديكاتورزيستي براي سنجش آلودگي‌هاي زيست محيطي( فلزات سنگين سرب و كادميوم)

توسعه ي روزافزون صنعت اگر چه، داراي مزاياي بيشماري است، ولي متأسفانه مشكلات خاصي همچون آلودگي محيط زيست را نيز به دنبال دارد. آلودگي اكوسيستم هاي آبي به فلزات سنگين يكي از مهم ترين مباحثي است كه در سال هاي اخير به آن توجه ويژه اي شده است. به دليل اين كه، اين اكوسيستم ها به طور طبيعي دريافت كننده ي نهايي فلزات سنگين هستند.امروزه آلودگي محيطهاي آبي از چالش هاي مهم انسان با طبيعت است و منابع آبي از حساس ترين اكوسيستم ها به شمارمي روند. با توجه به گسترش روز افزون ميزان آلاينده هاي فلزات سنگين در محيط هاي آبي و اثرات منفي آن ها بر زنجيره هاي غذايي و سلامت انسان ها ، لزوم شناسايي بيوانديكاتوري كه بتواند به موقع شرايط نامساعد محيطي را هشدار دهد، جهت پايش مداوم تاثير فلزات سنگين بر موجودات زنده ، بسيار ضروري است. در اين راستا استفاده از موجودات دريايي بخصوص جلبك ها به عنوان بيوانديكاتورهاي براي سنجش فلزات سنگين در اكوسيستم هاي آبي، يك امر متداول است. جلبك ها به دليل اين كه در ابتداي زنجيره هاي غذايي آبي قرار گرفته اند بر غلظت عناصر شيميايي در سطوح غذايي بالاتر تأثيرگذارند ، هم چنين مستقيماً از فاكتورهاي شيميايي و محيطي تاثير مي‌پذيرند، از اين رو بيوانديكاتورهاي خوبي از تغييرات محيطي هستند و واكنش‌هاي بالايي از خود نشان مي‌دهند. هدف از اين مقاله مروري بر استفاده از جلبك ها به عنوان بيوانديكاتورهاي زيستي براي سنجش آلودگي هاي زيست محيطي و عوامل موثر در جذب فلزات سنگين توسط جلبك ها مي باشد.