رهيافت اخلاق سياسي در فرآيند ناسپاسي سياسي

ناسپاسي سياسي، از جمله رفتارهاي سياسي است كه مي‌تواند مرزبندي مشخّصي را ميان جوامع مدني و توده‌اي آشكار نمايد. با اين حال نمي‌توان اين حقيقت را منكر شد كه تقريباً تمامي كشورهاي دنيا، اعم از توسعه‌يافته، توسعه نيافته و يا در حال توسعه، به‌نوعي با اين ناهنجاري سياسي، دست به گريبان‌اند. البته جوامع در سهم‌گيري از اين وصف مشترك، يكسان نيستند و هر كدام به فراخور حال، بدان مبتلا هستند. ناسپاسي سياسي بيش از هر چيز در ارتباط با فعاليت‌هاي حزبي، شكل مي‌گيرد و مي‌تواند فرآيند بقاي احزاب سياسي را تحت تأثير قرار داده و پيامدهاي زيان‌باري را در سطوح كلان‌تر جامعه به همراه داشته باشد. در اين ارتباط، مناسبات فرد با خانواده و جامعه، و نيز تصلّب در عوام‌گرايي، در ذهنيت سياسي فرد، اثربخش بوده و زمينه‌هاي لازم را براي گرايش به ناسپاسي سياسي فراهم مي‌نمايد. واقعيت آن است كه جامعة سياسي ايران نيز با شرايط ويژة خود، گرفتار اين معضل سياسي است. اين ناهنجاري، جز از طريق غني‌سازي فرهنگ سياسي و همچنين ميل به بلوغ اجتماعي و كمال فرهنگي در سطح زيرساخت‌هاي جامعه، برطرف نگرديده و يا دست‌كم كاهش نمي‌يابد. اين نوشتار، با رويكردي تحليلي نگارش يافته و سعي دارد ضمن تبيين انباشته‌هاي توصيفي و ريشه‌يابي عوامل و پي‌گيري پيامدها، به ارائة راه‌حل در اين زمينه بپردازد.