اقتصاد بدون نفت، الگوي توسعه ايران در قرن 21 با تاكيد بر صنعت توريسم

نفت به‌عنوان اصلي ترين صادرات ايران و يك كالاي سياسي در دورآن‌هاي مختلف از بدو پيدايش آن دچار نوسانهاي قيمتي بوده و به تبع آن اقتصاد كشورهاي تك محصولي را با مشكلات عديده مواجه نموده است. مطرح شدن بحث توسعه يافتگي اقتصادي بدون نفت در محافل سياسي و آكادميك در سالهاي اخير ايده اي است كه علي رغم اهميت آن اما راهكار مناسبي جهت اجراي صحيح و هدفمند آن ارائه نشده است. ما در اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي و با استفاده از شيوه تحقيق كتابخانه اي برآنيم جايگزين توسعه بدون نفت ايران را با توسل به صنعت توريسم به‌عنوان جايگزين مناسبي در دنياي اقتصاد بدون نفت براي ايران ارائه نمائيم. از ديد دست اندركاران امور جهانگردي و گردشگري در اين قرن شاهد شكل گيري انقلابي در اين صنعت بوده و يه صنعت اول جهان تبديل خواهد شد. كشور ايران بدليل دارا بودن پتانسيل ها و چشم اندازهاي متعدد گردشگري از قبيل قابليت‌هاي اكوتوريسم، ژئوتوريسم، توريسم فرهنگي، توريسم مذهبي، توريسم پزشكي، توريسم تاريخي و توريسم شهري با برنامه‌ريزي و اتخاذ سياست هاي مشخص،سرمايه گذاري وسيع، بازاريابي وفراهم كردن آرامش و امنيت مي‌تواند شاهد جذب توريست و توسعه صنعت درآمدزاي توريسم از كشورهاي جهان باشد.