رابطه شيوه‌هاي همسرگزيني و سازگاري زناشويي بر مبناي ديدگاه اسلامي در دانشجويان

اين پژوهش با هدف تعيين نمودن رابطه شيوه‌هاي همسرگزيني با سازگاري زناشويي دانشجويان متاهل دانشگاه‌هاي دولتي شهر تهران انجام گرفته است. روش پژوهش توصيفي از نوع همبستگي و رگرسيون است. جامعه پژوهش شامل دانشجويان متاهل مقاطع كارشناسي و كارشناسي ارشد دانشگاه‌هاي دولتي شهر تهران و نمونه پژوهش را 100 دانشجو كه به‌صورت تصادفي ساده از رشته‌هاي مختلف تحصيلي انتخاب شده بودند تشكيل مي‌دادند. براي جمع‌آوري اطلاعات از مقياس سازگاري دو نفره (زن و شوهر) و پرسشنامه شيوه‌هاي همسرگزيني استفاده شد. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون گام‌به‌گام مورد استفاده قرار گرفت. نتايج پژوهش نشان داد، بين شيوه‌هاي همسرگزيني و سازگاري زناشويي رابطه معنادار وجود دارد؛ و بيشترين ميزان سازگاري زناشويي در شيوه آشنايي و رضايت خانواده مي‌باشد. با توجه به يافته‌هاي تحقيق حاضر بايد برنامه‌اي بر اساس منابع اسلامي و متمركز بر اصلاح سبك همسرگزيني و اصلاح سبك همسرداري به همه دانشجويان آموزش داده شود تا با آگاهي هرچه بيشتر دست به انتخاب بزنند و رضايت خانواده را در انتخاب خود لحاظ كنند.