بررسي مفهوم شناختي تربيت اخلاقي

تربيت اخلاقي از ديرباز مورد توجه فيلسوفان، معلمين و والدين قرار داشته است. جوامع مختلف نهادها و موسسات اجتماعي نيز در طول اعصار به صورت هاي گوناگون به اين مهم توجه خاصي مبذول داشته اند. تربيت اخلاقي، بدون ترديد از مهم ترين وظايف تعليم و تربيت در هر جامعه است و هدف آن پرورش شهرونداني است كه علاوه بر برخورداري از هوش و ذكاوت، افرادي با فضيلت، خير و نيكوكار بار آيند. از سويي برخي از صاحبنظران تعليم و تربيت اصولاً تعليم و تربيت را اقدامي اخلاقي دانسته و رسالت اخلاقي تعليم و تربيت را ايجاد شرايط مناسب آموزشي و پرورشي جهت بهزيستي نسل هاي آينده مي دانند امروزه بين دو حوزه تربيت و اخلاق فرق هايي مطرح شده است تا آن جا كه صاحب نظران علوم تربيتي و حوزه اخلاق آن دو حوزه را دو علم مستقل مي دانند، گر چه سابقاً و در يك جا مورد استعمال و بحث قرار مي گرفت. گروهي به علم الاخلاق و فلسفه اخلاق روي آورده و جمع ديگري به مباحث علوم تربيتي اشتغال و علاقه دارند. شيوه ها و روش هاي تربيت اخلاقي، نكته اي است كه هنوز از ديدگاه مربيان و دانشمندان علوم اجتماعي مناقشه برانگيز است و اجماع نظر قطعي در مورد آن حاصل نشده و اين بيشتر به خاطر ظرافت و حساسيت امر آموزش در زمينه هاي اخلاقي و ارزشي است. لذا با التفات به نكات فوق، هدف اساسي مقاله حاضر پرداختن به مفهوم شناختي تحليلي فرايند تربيت اخلاقي از ابعاد و زواياي مختلف مي باشد.