شوادان،مصداق معماري پايدار شهر دزفول

در بررسي تاريخ كهن معماري اين سرزمين،شواهد بسياري از نبوغ معماران ايراني با هدف سازگاري با شرايط مختلف آب و هوايي در مناطق مختلف به چشم مي خورد توجه خاص به استقرار شهرها و خانه ها،انتخاب منطقي و صحيح مصالح و شيوه ساخت،بهره گيري از مواهب طبيعي(نيروي زمين،باد،خورشيد و آب)در جهت پاسخگويي به نيازهاي زيستي و خلق عناصري چون بادگير،خيشخان،شوادان و ...همه با انديشه و نبوغ اين انسان ها به وجود آمده و نمايانگر ارزش ها و ميراث فرهنگي اين سرزمين است.شرايط حاكم در عصر حاضر و رويكردهاي نوين جامعه جهاني براي بهره گيري از انرژي هاي تجديدپذير وصرفه جويي در مصرف انرژي و نياز به خودكفايي و بي نيازي به دستاوردهاي ساير كشورها ما را به تلاش براي بازخواني و شناخت دقيق داشته هاي ملي و انديشه خفته در متن آن وا مي دارد. سؤال تحقيق:در اين مقاله به توصيف ويژگي هاي اين نوع فضاي زندگي زيرزميني و چگونگي تطابق آن با اقليم گرم و نيمه مرطوب شهر دزفول در گذشته مي پردازيم.همچنين در اين نوشتار به اين سؤال مي پردازيم كه،چگونه مي توان از شوادان در ساخت بناهاي جديد الگو گرفت؟