مدلسازي اثر حفر تونل بر سازه هاي سطحي - مطالعه موردي خط 7 مترو تهران

برآورد نشست هاي سطحي زمين از مهمترين اصول طراحي تونل هاي كم عمق شهري مي باشد كه با بررسي اين مسأله ميتوان از بروز آسيبهاي وارده به سازهها جلوگيري نمود. براي آناليز نشست سازه و پايداري تونل، از نرم افزارFLAC 3Dدر مدلسازي سه بعدي كه براي شبيهسازي حفاري تونل به روش سپري، از روش مرحله به مرحله استفاده شده است. براي بدست آوردن مقدار نشست سازه، چند نقطه از روي شالوده به عنوان نقاط ناظر انتخاب شدحفاري تونل با گام پيشروي 1/5متر تا زماني ادامه يافت كه پيشروي تونل ديگر تأثيري برروي جابجايي نقطه مورد نظر نداشته باشد. با اجراي مدل، مقدار نشست براي نقاط محاسباتي مختلف، حداكثر 16/6ميليمتر بدست آمد. پس از 17 ميليمتر / حفاري تونل، ابزاربندي در نقاط مختلف بر روي شالوده سازه نصب شد و بيشترين مقدار نشست، 17/5ميليمترمشاهده شد. با توجه به حداكثر مقدار نشست مجاز 20 ميليمتر براي سازهها، نشست به دست آمده از هر دو روش براي سازه، در محدوده مجاز قرار گرفته است