بررسي لزجت موضعي و ضريب رسانش موضعي در نانوسيالات

در اين مقاله روابط تخمين لزجت نانوسيال و ضريب انتقال حرارت رسانشي نانوسيال بررسي شده است. براي محاسبه لزجت نانوسيال‌ها از مدل‌هاي انشتين، وند، سايتو، برينكمن و بچلور استفاده شده است، براي محاسبه ضريب رسانش نانوسيال‌ها از مدل‌هاي ماكسول، هميلتون-كروز (براي نانوذرات كروي و استوانه‌اي)، لويانگا، يو و چوي استفاده شده است، سپس مدلي براي تخمين لزجت و ضريب رسانش نانوسيال بصورت موضعي، ارائه شده است كه تاثير غلطت موضعي بر ضرايب اين مدل بررسي شده است. اين بررسي براي نانوسيال‌هايي با سيال پايه آب، اتيلن گليكول و روغن و نانوذرات اكسيد مس، اكسيد آلومينيوم، اكسيد تيتانيوم، نقره و اكسيد سيليكون مورد انجام شده است. نتايج نشان مي‌دهندبا افزايش ضريب هدايت حرارتي نانوذره، ضريب تناسب رسانش نانوسيال افزايش مي‌يابد و با افزايش لزجت سيال پايه، ضريب تناسب رسانش نانوسيال افزايش مي‌يابد