مطالعه و بررسي تأثير تغيير اقليم بر متغيرهاي بارش و دماي منطقه شمال شرق كشور (مطالعه موردي-ايستگاه تربت حيدريه)

افزايش گازهاي گلخانه‌اي در چند دهه اخير كه ناشي از فعاليت‌هاي انساني و صنعتي شدن است، منجر به افزايش دماي هواي كره زمين شده و درنتيجه باعث بر هم خوردن تعادل اقليمي آن گرديده است كه به آن پديده تغيير اقليم اطلاق مي‌شود. مطالعه تعدادي از پارامترهاي اقليمي نظير بارش و دما، اولويت بيشتري نسبت به ساير پارامترها در آشكارسازي تغييرات اقليمي دارند. ابزار مهم براي پيش‌بيني وضعيت اقليم در آينده، مدل‌هاي گردش عمومي جو (GCM) مي¬باشد. در اين پژوهش، چندين مدل GCM در دوره پايه (1999-1981) در منطقه شمال شرق كشور براي ايستگاه سينوپتيك تربت حيدريه مورد مقايسه قرار گرفته و نهايتاً بهترين مدل اقليمي براي آن منطقه معرفي گرديده است. پس از انتخاب كردن مدل بهينه براي هر يك از متغيرهاي بارش، دماي ماكسيمم و دماي مينيمم، به بررسي تأثير تغيير اقليم بر اين 3 متغير در منطقه شمال شرق كشور براي ايستگاه تربت حيدريه با استفاده از روش ريزمقياس نمايي تناسبي تحت سناريوهاي انتشار A2، A1B و B1 در دوره آينده (2065-2046) پرداخته شده است. طبق محاسبات انجام‌شده، ميزان اختلاف بارش سالانه ميانگين در دوره آينده (2065-2046) نسبت به دوره گذشته (1999-1981) تحت سناريوهاي A2، A1B و B1 به ترتيب 27+، 33- و 3- ميلي‌متر مي¬باشد كه نشان مي‌دهد هر سناريو رژيم بارش متفاوتي براي دوره آينده پيش‌بيني مي‌كند. همچنين تحت هر سه سناريو انتشار دماي ماكسيمم و مينيمم افزايش مي‌يابند.