بررسي تأثير كاربري اراضي بر آسيب‌پذيري آبخوان با استفاده از روش دراستيك و ANP (مطالعه موردي: دشت مشهد)

شناسايي و تهيه نقشه پهنه‏بندي مناطق آسيب‏پذير آبخوان، يعني مناطقي كه امكان نفوذ و پخش آلاينده‏ها از سطح زمين به سيستم آب زيرزميني وجود دارد، يك ابزار مديريتي مناسب براي جلوگيري از آلودگي منابع آب زيرزميني مي‏باشد. دشت مشهد به علت شرايط خاص خود و وجود واحدهاي صنعتي و فعاليتهاي كشاورزي، شهرها و شهرك‌‏هاي صنعتي متعدد در حال حاضر از مناطق بحراني و آسيب‏پذير است. در اين مقاله براي برآورد آسيب‏پذيري دشت مشهد از روش هاي دراستيك و ANP- دراستيك استفاده شد. در نهايت از هر مدل يك نقشه نهايي حاصل شد كه نشان دهنده مناطق آسيب پذير دشت مشهد است، در سه گروه آسيب پذيري كم، متوسط و زياد بود. در نهايت همبستگي نتايج حاصل از دو مدل مطرح شده با مقدار نيترات اندازه گيري شده محاسبه شد، شاخص همبستگي براي دراستيك استاندارد و ANP- دراستيك به ترتيب برابر 51 و 63 درصد است و بـه ايـن معنـي اسـت كه به ترتيب روشهاي ANP- دراستيك و دراستيك معمولي عملكرد مناسبي در تخمين آسيب پذيري آبخوان از خود نشان مي دهند. پارامتر كاربري اراضي به هفت پارامتر دراستيك اضافه شد و با استفاده از آزمون كاي اسكوئر بين دو نقشه دراستيك استاندارد و دراستيك با در نظر گرفتن كاربري اراضي، مقايسه انجام شد. نتايج نشان داد عليرغم درصد تطابق، دو نقشه تفاوت معني داري در سطح 5 درصد دارند.