آب‌شيرين‌كن‌هاي خورشيدي

آب براي حيات يك ضرورت مي باشد. 5/ 97% كل آب جهان را اقيانوس ها تشكيل مي دهند و تنها 5/ 2% آن، آب تازه و قابل‌استفاده انسان مي باشد. با افزايش جمعيت كره ي ‏زمين، كمبود منابع آب سبب پيشرفت در تكنولوژي هاي شيرين سازي آب و توليد آب قابل شرب از منابعي چون آب هاي دريا و يا آب هاي لب‌شور شده است. روش هاي بسيار شيرين سازي آب را مي توان به دودسته روش هاي تقطيري و غشايي تقسيم بندي كرد. در بين روش هاي غشايي، روش اسمز معكوس(RO) و در روش هاي تقطيري، تقطير چند افكتي (MED) روش هاي متداولي مي باشند كه جهت تأمين انرژي خود، از انرژي خورشيدي نيز استفاده مي كنند. اين روش ها درواقع به انرژي به‌صورت حرارتي (در فرآيند تقطير چند افكتي ) و الكتريكي ( در فرآيندهاي غشايي) نياز دارند. در سال هاي اخير، به دليل ملاحظات زيست‌محيطي، توجهات به سمت جايگزيني منابع تجديد پذير به‌جاي منابع فسيلي هست. اغلب مناطقي كه نياز به آب‌دارند داراي تابش خورشيدي بالايي مي باشند. بنابراين، واضح است كه بهترين راه براي ايجاد كردن منابع آب موردنياز، تركيب آب‌شيرين‌كن با منابع انرژي تجديد پذير هست. انرژي خورشيدي به‌طور مستقيم يا توسط صفحات فتوولتاييك PV به برق تبديل‌شده و يا توسط كلكتورهاي حرارتي جمع آوري مي گردد.