مطالعه تطبيقي آموزش نيكوكاري به كودكان در ديدگاه اسلام و روانشناسي نوين

نيكوكاري از فضيلت هاي اخلاقي است كه در جوامع گوناگون، به آن پرداخته شده است. در دين اسلام بر اهميت نوع دوستي و نيكوكاري در آيات و روايات متواترتأكيد شده است. با وجود تاثير بارز نيكوكاري در سلامت روان، روانشناسي نوين نيز به آن توجه نشان داده است. بررسي خودشكوفايي در نظريات «مازلو» و يا روانشناسي «مثبت گرا»ي سليگمن از آن جمله اند. اين پژوهش با دو هدف اصلي انجام شده است: 1) مطالعه تطبيقي آموزش نيكوكاري به كودكان در اسلام و روانشناسي نوين 2) ارايه پيشنهادهايي جهت آموزش نيكوكاري به كودكان . روش پژوهش از نظر هدف، از نوع پژوهش هاي كاربردي و از نظر نحوه ي گردآوري اطلاعات از نوع پژوهش هاي توصيفي - تحليلي است كه رويكرد تطبيقي دارد. جامعه آماري كليه آيات و روايات مربوط به نيكوكاري در قرآن و نهج البلاغه و همچنين اسناد و مدارك مربوط به عواطف و هوش عاطفي در كتابهاي مرجع روانشناسي مي باشد. بنابراين روش جمع آوري اطلاعات روش كتابخانه اي است كه در آن با استفاده از كتب ديني و روانشناسي و مقالات داخلي و خارجي، نيكوكاري و آموزش آن به كودكان مورد بحث قرارگرفته است. در تحليل داده ها، ابتدا اطلاعات، بدون هيچ گونه دخالت و نتيجه گيري ذهني جمع آوري شدند؛ سپس بر اساس الگوي جرج برداي در مطالعات تطبيقي بررسي شده و با استفاده از نتايج حاصل، بيان پيشنهادهايي جهت آموزش نيكوكاري به كودكان از لحاظ منطقي مورد تحليل قرارگرفت. نتايج حاصل از يافته هاي مطالعه ي تطبيقي نشان داد بيشترين تشابه روش هاي آموزشي در تحريك حس ديداري كودكان و تاكيد بر ارايه الگو و سرمشق مناسب به آنان است.