رابطه علم و دين از ديدگاه علامه جعفري(ره)

مسئله علم و دين امروزه از چالش برانگيز ترين موضوعات علمي در قلمرو علم و دين و در نحوه تعامل اين دو با هم است. در اين بحث با الگوگيري از «ايان باربور» در كتاب علم و دين، نحوه ارتباط علم و دين را در چهار مقوله تعارض، استقلال، گفت وگو و يكپارچگي تقسيم بندي كرده و با توصيف مقولات چهارگانه به بررسي و تبيين نظر علامه جعفري خواهيم پرداخت. علامه حقيقت دين را سوق دادن بشريت به سوي كمال مي داند و عقل بشري را بزرگترين وسيله و سرمايه براي دانش و علم معرفي مي كند، همان گونه كه علوم مختلف تضادي با يكديگر ندارند و حتي مي توانند مكمل يكديگر باشند، بين علم و دين هرگز نزاعي نيست. وي سرآغاز نزاع علم و دين را قرن هجدهم دانسته و آتشي كه بين علم و دين شعله ور شد و در قرن 19 زبانه ها كشيد را از خطاهايي مي داند كه بشريت مرتكب آن شده است، و بر اين باور است كه امكان دارد بين «دانشمند» و «متدين» نزاع و جنگ و درگيري باشد و اين دو قشر بدون دليل با هم بجنگند، غافل از اين كه اين دو حقيقت، مكمل يكديگر بوده و هستند.