بررسي نسبت علم و دين از ديدگاه علامه محمد تقي جعفري

بحث دربارۀ نسبت و رابطۀ علم ودين يكي ازمهمترين مباحث فلسفۀ دين و فلسفۀ علم به شمار مي رود، و مورد توجه خاص فيلسوفان دين و دين پژوهان در جهان غرب و جهان اسلام قرارگرفته است. از اين جهت با نگاهي به آراء و افكار صاحب نظران ونظريه پردازان در مي يابيم كه، عده اي علم و دين را دو مقولۀ متخاصم و متعارض دانسته ، عده اي علم ودين را متعلق به دو حوزه و ساحت جداگانه ، و عده اي قائل به تفاهم و توازي علم و دين شده اند. در ميان ديدگاه ها و برخوردهاي نحله ها، مذاهب ،متكلمين و فلاسفه اسلامي در نوع رابطۀ علم ودين در جهان اسلام تفاوتهاي چشمگيري مشاهده مي شود،ازديدگاه هاي سنت گرا يي افراطي تا تجدد خواهي تفريطي ، اما از صدر اسلام تاكنون ديدگاه هاي واقع گرا و معقول كه از اعتدال وحق گرايي برخوردار بودند درجهان اسلام ظهور كرد ند،كه عمدتاً ريشه در افكار وانديشه هاي اهل بيت عصمت و طهارت (ع) داشت. يكي از آنها ديدگاه علامه محمد تقي جعفري در تفاهم علم و دين و نفي تعارضات ساختگي ميان اين دو موهبت الهي است. با تسلطي كه علامه جعفري بر ديدگاه هاي انديشمندان غربي داشتند ، عالمانه ،مستند و به زبان روز به اين مساله پرداخته اند، كه در اين مقاله به بررسي آن خواهيم پرداخت.