راهكارهاي ايجاد انعطاف‎پذيري و سازگاري با تغييرات اقليمي در حوزه انرژي ايران

ايران يكي از بزرگترين توليد كنندگان و مصرف كنندگان سوخت‌هاي فسيلي در جهان است كه بر اساس توافق جهاني پاريس، متعهد به كاهش گازهاي گلخانه‎اي خود شده است. لذا، به منظور ايفاي تعهد در جوامع بين‎المللي و نيز كاهش زيانهاي احتمالي پديده گرمايش جهاني، نيازمند اتخاذ راهكارهاي سازگاري با تغيير اقليم و كاهش اثرات آن بويژه در حوزه انرژي است. پژوهش حاضر، در تلاش است كه راهكارهاي ايجاد انعطاف‎پذيري و سازگاري بيشتر با تغييرات اقليمي در حوزه انرژي ايران را مورد بررسي قرار دهد. به منظور نيل به اهدف مذكور، اقدامات مورد نياز در دو بخش پيامدها و راهكارهاي سازگاري و كاهش اثرات، مطالعه شده است. در اين مطالعه، بعد از تاكيد بر شناسايي اثرات تغيير اقليم در حوزه انرژي كه متاسفانه عموما در پرده‎اي از ابهام قرار دارد، راهكارهاي مورد نياز براي انعطاف پذيري نيز در دو بخش سياستگذاري-همكاري‎هاي بين‎المللي و نيز پژوهش-اقدام و عمل ارائه شده است. به نحوي كه تاكيد مي‌شود بعد از برطرف نمودن برخي موانع قانوني و سياستگذاري جهت تعامل بين بخشي و استفاده از پتانسيل‎هاي منطقه‎اي در اين حوزه، نياز به اجرايي نمودن سياست‎هاي كلي اصلاح الگوي مصرف بعنوان سند بالادستي است. لذا با اجراي چنين اقداماتي، مي‎توان بستر مناسبي را در راستاي حركت به سمت توسعه پايدار فراهم نمود.