گردشگري استراتژي كاهش فقر در روستاها

گردشگري يكي از بخشهاي كليدي است كه پارادايم جديد روستايي ناميده مي شود و از ويژگيهاي اصلي آن اين است كه بجاي بخشها، بر مكان تأكيد دارد. همچنين بجاي سوبسيد بر سرمايه گذاري تأكيد دارد. بنابراين پارادايم جديد با هماهنگي بين بخشها و سطوح بخشهاي دولتي و خصوصيروستايي توسعه روستايي جامع را تشويق مي كند. علاوه براين در توجه به گردشگري به عنوان فاكتور توسعه بايد آگاه بود كه موفقيت گردشگري به شدت وابسته به شرايط منطقه است. گردشگري وابسته به تغييرات فصلي است و مشكوك به خطر ريسك كه ممكن است در بعضي موارد پتانسيل آن را به طور چشمگيري نسبي سازد. براي تقويت سازي منافع گردشگري براي جوامع محلي رهيافت¬هايي همچون رهيافت گردشگري جامعه محور يا رهيافت رهبري محلي كه مناسب گردشگري روستايي در مقياس كوچك مي باشد توصيه شده است. يكي از چالشهاي توسعه گردشگري روستايي اين است كه سرمايه مورد نياز براي راه اندازي مشاغل مرتبط با گردشگري در حد توان ساكنان فقير نيست، از سوي ديگر فرصتهاي شغلي ايجاد شده در بخش گردشگري اغلب با درآمد كم و فصلي هستند. تقويت هماهنگي بين عاملان محلي با عاملان درون و بيرون منطقه ايجاد و حفظ شبكه ها و مشاركت آنها را تسهيل خواهد كرد و سينرژي محلي را موجب خواهد شد. توجه تنها به جنبه¬هاي اقتصادي توسعه گردشگري روستايي كافي نبوده بلكه تغييرات فرهنگي ـ اجتماعي نيز بايد محاسبه شوند. توسعه موضوعاتي همچون توانمندسازي مردم محلي بايد بخشي از هدف توسعه جامع گردشگري باشد. در اين مقاله كتابخانه اي به بررسي اهميت گردشگري و نقش آن در كاهش فقر روستايي پرداخته خواهد شد و راهكارهايي جهت مقابله با چالشهاي فراروي اين صنعت رائه خواهد گرديد.