تحليل تأثير بيكاري بر ثبات سياسي در ايران

تامين شغل براي نيروي كار جوياي كار يكي از خواسته‌هاي اجتماعي و قانوني مردم هر كشوري است. و بيكاري معضلات زيانبار اجتماعي و اقتصادي مختلفي را سبب مي‌شود. تاكنون آثار سياسي بيكاري و اشتغال كمتر مورد توجه بوده است. ايجاد اشتغال مي‌تواند مشروعيت و مقبوليت دولت‌ها را افزايش داده و باعث تقويت ثبات سياسي گردد. هدف اين مقاله بررسي اثرات بيكاري بر ثبات سياسي طي دوره 1364-1392 در ايران است. براي اين منظور از روش خودرگرسيون برداري(VAR) ، يوهانسون - جوسيليوس، مدل تصحيح خطاي برداري (VECM) استفاده شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه در بلندمدت دو متغير نرخ بيكاري و ضريب جيني رابطه منفي و معناداري با ثبات سياسي دارند. همچنين در دوره‌ي مورد مطالعه افزايش رشد اقتصادي باعث بهبود 10 درصدي در شاخص ثبات سياسي شده است. مدل تصحيح خطاي برداري نشان مي دهد كه الگوي بلندمدت ثبات سياسي در هر دوره 9/11 درصد از عدم تعادل را اصلاح نموده به ‌سمت روند بلندمدت خود نزديك مي‌شود. با توجه به نتايج پژوهش به نظر مي¬رسد كه براي برقراري ثبات سياسي در كشور بايد در درجه اول نرخ بيكاري مهار شده و ضريب جيني كاهش پيدا كند و با تقويت توليد داخلي و پيروي از الگوي اقتصاد مقاومتي، رونق اقتصادي در كشور ايجاد شود.