تعيين رطوبت بحراني خاك در دشت اردبيل با استفاده از توابع انتقالي نروفازي، ماشين بردار پشتيبان و برنامه ريزي بيان ژن

رطوبت بحراني خاك مقدار رطوبتي است كه در آن جرم مخصوص ظاهري خاك به بيشترين مقدار خود مي رسد. تعيين رطوبت بحراني خاك براي انجام عمليات كشاورزي و ورود ادوات به مزرعه حائز اهميت مي باشد. اندازه گيري رطوبت بحراني وقت گير و پرهزينه است از اين رو پژوهشگران از توابع انتقالي براي برآورد رطوبت بحراني استفاده مي كنند. اين پژوهش در دشت اردبيل با نمونه برداري خاك از 105 نقطه و در سطح 0-10 سانتي متري سطح زمين انجام گرفت. برآورد رطوبت بحراني با سه مدل نروفازي، ماشين بردار پشتيبان و برنامه ريزي بيان ژن انجام شد. ورودي هاي هر سه مدل يكسان و بر اساس همبستگي پيرسون رطوبت بحراني با داده هاي مستقل انتخاب گردديد. نتايج حاصل از اين برآورد نشان داد كه مدل نروفازي براي داده هاي آموزش با ضريب تبيين 1 و مجذور ميانگين مربعات خطا 5-10×94 /1 (%gg-1) و همچنين مدل هاي نروفازي و برنامه ريزي بيان ژن براي داده هاي آزمون با عملكردي مشابه، با ضريب تبيين 84 /0 و مجذور ميانگين مربعات خطا به ترتيب برابر 63/ 2 و 67/ 2 (%gg-1) بيشترين دقت را داشتند.