بررسي رابطه تنهايي با ميزان گرايش به خودكشي در نوجوانان شهر كرج

هدف از انجام اين پژوهش بررسي تأثير تنهايي بر ميزان گرايش به خودكشي در نوجوانان مي باشد كه جامعه آماري از دانش آموزان دختر دوره متوسطه، دبيرستان ناحيه 3 كرج مي باشد. نمونه آماري 140 نفر است و به روش نمونه گيري خوشه اي و به صورت تصادفي انتخاب گرديد. اين پژوهش با استفاده از پرسشنامه تنهايي آشر، هايملف رنشاو (شامل 24 ماده) و مقياس چند رويكردي گرايش به خودكشي 30 (MAST) عبارت و براي سنين 15-17 سال استفاده گرديد كه پس از انجام آزمون نتايج به دست آمده از اين پژوهش به شرح ذيل مي باشد: فرضيه اصلي: بين ميزان تنهايي و گرايش به خودكشي در بين نوجوانان رابطه معناداري وجود دارد. فرضيه 1: بين ميزان تنهايي و علاقه به زندگي در بين نوجوانان رابطه معناداري وجود دارد. فرضيه 2: بينميزان تنهايي و نفرت از زندگي در بين نوجوانان رابطه معناداري وجود دارد. فرضيه 3: بين ميزان تنهايي و علاقه به مرگ در بين نوجوانان رابطه معناداري وجود دارد. فرضيه 4: بين ميزان تنهايي و نفرت از مرگ در بين نوجوانان رابطه معناداري وجود دارد.