مباني روانشناختي آموزش وپرورش در دوره متوسطه

هدف از اين بررسي وا شكافي مباني روان شناختي دوره متوسطه است. دوره ي متوسطه از دوره هاي مهم، حساس و موثر در زندگي فردي و اجتماعي آدميست. دوره ايست كه به سبب وضع زيستي، اجتماعي و رواني دانش آموزان آن با ساير دوره هاي تحصيلي مشتركات و مميزاتي دارد و داراي طيف وسيعي است كه دوران نوجواني را دربر مي گيرد و در انتهاي طيف به دنياي جواني مي رسد.در دوره متوسطه ، قسمت اعظم استعدادهاي اختصاصي نوجوانان و جوان بروز مي كند، قدرت يادگيري آنان به حد اعلاي خود مي رسد، كنجكاوي آنان جهت معيني مي يابد و مسائل جديد زندگي نظير، انتخاب رشته، انتخاب حرفه و شغل، اداره خانواده و گرايش به مرام و مسلك، ذهن آنان را به خود مشغول مي دارد وبه مرحله ادراك ارزش هاي اجتماعي، اقتصادي و معنوي مي رسند؛ از اين رواين دوره در نظام هاي تعليم و تربيت كشورهاي مختلف جهان اهميت زيادي دارد. دوره متوسطه از لحاظ مباني فلسفي، زيستي، رواني و اجتماعي دوره بسيار مهمي است. دوره اي كه آموزش عمومي را به آموزش عالي پيوند مي دهد و گروه كثيري را براي ورود به جامعه و بازار كار مهيا مي كند؛ از اين رو هر نوع نارسايي و خلل در اين دوره مستقيما بر عملكرد و كيفيت هر دو حلقه آموزش،عمومي و عالي، تاثير بسزائي خواهد داشت.