كاربرد نظريه خودتعيين گري براي پيش بيني پيشرفت تحصيلي دانش آموزان

هدف پژوهش حاضر، بررسي رابطه نيازهاي اساسي روانشناختي و پيشرفت تحصيلي دانش آموزان با توجه به نقش واسطه اي جهت گيري هاي انگيزشي خودفرماني و كنترل شده در قالب الگوي ساختاري بود. بدين منظور، 285 نفر از دانش آموزان دوره متوسطه شهرستان سلماس با استفاده از روش نمونه گيري خوشه اي انتخاب شده و به پرسشنامه هاي انگيزش تحصيلي ونيازهاي اساسي روانشناختي پاسخ دادند. براي تحليل داده از روش تحليل مسير استفاده شد. نتايج تحليل نشان داد كه جهت گيري انگيزش خود فرماني اثر مثبت و جهت گيري انگيزشي كنترل شده اثر منفي بر پيشرفت تحصيلي دانش آموزان دارد. نيازبه ارتباط، شايستگي و خود مختاري اثر مثبت بر جهت گيري انگيزشي خود مختار داشتند. همچنين نياز به ارتباط نيز اثر مثبتيبر جهت گيري انگيزشي كنترل شده داشت. اما اثر نياز به شايستگي و خودفرماني بر اين متغير معني دار نبود. به طور كلي مدل آزمون از برازش مناسبي برخوردار بوده و 16 درصد از تغييرات پيشرفت تحصيلي را تبيين نمود.