بررسي ميزان تاثيرگذاري هوشمندسازي مدارس در رشد و افت تحصيلي دانش‌آموزان

امروزه مهم ترين دغدغه نظام آموزشي و پرورشي يك كشور، ايجاد بستري مناسب جهت رشد و تعالي سرمايه هاي فكري درجامعه اطلاعاتي و دانايي محور مي باشد. براي آن كه همه گروه هاي اجتماعي قادر باشند به طور موثر در چنين جامعه اي مشاركت داشته باشند، بايد يادگيري پيوسته، خلاقيت، نوآوري و نيز مشاركت فعال و سازنده را بياموزند . تحقق اين امر مستلزم تعريف مجدد ونويني از نقش و كاركرد مدرسه ها به عنوان اصلي ترين نهاد آموزشي در جامعه مي باشد.مدارس هوشمند رويكرد جديد آموزشي استكه با تلفيق فناوري اطلاعات و برنامه هاي درسي، تغييرات اساسي در فرايند ياددهي و يادگيري را به دنبال خواهد داشت . در اينرويكرد نقش معلم به عنوان راهنما و نه انتقال دهنده دانش، نقش دانش آموز به عنوان عضو فعال، خلاق، نقاد و مشاركت جو، به جاي عضوي منفعل و مصرف كننده دانش و نظام ارزشيابي به صورت فرايند محور نه نتيجه محور، تغييرخواهد نمود. هدف از اين پژوهشبررسي تاثير هوشمندسازي كلاس درس در تعميق و سرعت يادگيري دانش آموزان بوده است. روش پژوهش توصيفي- تحليلي و ازابزار و شيوه ي جمع آوري اطلاعات منابع كتابخانه اي، مقالات و سايت هاي معتبر علمي استفاده شده است.