رابطه طرحواره هاي ناكارآمد اوليه با نگرش نسبت به مدرسه، خودپنداره و پيشرفت تحصيلي درس علوم تجربي دانش‌آموزان متوسطه اول

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه طرحواره هاي ناكارآمد اوليه با نگرش نسبت به مدرسه و خودپنداره در دانش آموزان مقطع دبيرستان شهر لرگان به روش توصيفي - همبستگي انجام شد. جامعه آماري، شامل نوجوانان 14 تا 18 سال شهرلردگان كه در سال تحصيلي 94-93 در مقطع متوسطه مشغول به تحصيل بودند، كه 150 نفرآنان به روش تصادفي خوشه اي مرحله اي انتخاب و در اين پژوهش شركت نمودند. براي جمع آوري داده ها از فرم كوتاه پرسشنامه طرحواره هاي ناكارآمد اوليه يانگ، پرسشنامه ي خودپنداره تحصيلي كه توسط دلاور تهيه شده وپرسش نامه سنجش نگرش نسبت به مدرسه (فرم تجديد نظر شده) (مك كوچ و سيگل، 2003) استفاده شد. داده ها با آزمون هاي همبستگي و رگرسيون چند گانه، مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.يافته هاي پژوهش نشان داد كه طرحواره هاي ناكارآمد اوليه با نگرش نسبت به مدرسه، خودپنداره از يك رابطه منفي و معكوس برخوردارند. بدين ترتيب نتيجه گرفته شد، وجود طرحواره هاي ناكارآمد اوليه در نوجوانان باعث نگرش منفي نسبت به مدرسه، خودپنداره منفي مي شود.