بررسي رابطه كيفيت زندگي با سازگاري هيجاني در دانش آموزان داراي اختلال يادگيري وبدون اختلال

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه كيفيت زندگي با سازگاري هيجاني فرزندان داراي اختلال يادگيري و بدون آن است.روش پژوهش، از نوع همبستگي است. جامعه آماري مشتمل بر كليه دانش آموزان پايه اول تا چهارم ابتدايي با و بدون اختلال يادگيري شهرستان لردگان بوده و حجم نمونه شامل 185 نفر كه دربرگيرنده 75 دانش آموز دختر و پسر با اختلال يادگيري و110 دانش آموز دختر و پسر بدون اختلال يادگيري به است. ابزارهاي پژوهش آزمون سازگاري هيجاني بندرگشتالت،پرسش نامه كيفيت زندگي مك هنري بود. داده ها از طريق شاخص هاي آماري ضريب همبستگي و رگرسيون تحليل شدند.نتايج نشان داد كه افزايش كيفيت زندگي باعث افزايش سازگاري هيجاني مي شود.