اثر بخشي آموزش مادر-كودك به شيوه ي بازي درماني برخود كار آمدي مادران كودكان اوتيسم

يكي از انواع معلوليت ها كه متاسفانه طبق آمارهاي منتشره به دلايل مختلفي به طور چشمگير در حال افزايش است اختلال اوتيسم مي باشد. مشكلات رفتاري و رشدي كودكان مبتلا به اوتيسم ،تاثير به زيادي بر كاهش خودكارآمدي والديني دارد وبراين اساس پژوهاش حاضر با هدف بررسي تاثير مداخله ي آموزش مادر كوك به شيوه ي بازي درماني، بر خودكارآمدي ماادران داراي فرزند اوتيسم صورت گرفت. اين پژوهش از طرح هاي نيمه آزمايشي و از نوع پيش آزمون و پس آزمون با گروه شاهد بود . جامعه آماري دانش آموزان 6 - 12 ساله ي مبتلا به اوتيسم شهر مشهد كه در سال تحصيلي 94 - 1393 در يكي از مدارس استثنايي اين شهرمشغول به تحصيل بودند و مادران آنها را شامل شد. 20 نفر از مادراني كه داوطلب شركت در طرح همراه فرزند داراي اختلال خود بودند و كودك آنها در آزمون گارز نمره اي بين 85 تا 120 كسب نموده بودند به صورت گمارش تصادزي در دو گروه آزمايش و گواه قرار گرزتند. سپس اين مادران پرسشنامه خودكارآمدي والدگري را پاسخ دادند و گروه آزمايا در 12 جلسه آموزش مادر كودك به شيوه -ي بازي درماني شركت نمودند. . پس از آن مجددا پرسشنامه خودكارآمدي والدگري بر روي مادران اجرا شد. داده ها با استفاده از آزمون تحليل كوواريانس و به كمك نرم ازيار SPSS مورد تجييه و تحليل قرار گرزت.يازته هاي به دست آمده نشان داد آموزش مادر كودك به شيوه ي بازي درماني بر خودكارآمدي مادران به گونه اي معنادار اثربخا بوده است (P=0.01) .بر اساس نتايج پژوهش اثر بخشي آموزش مادر كودك به شيوه ي بازي درماني ،بر افزايش خودكارآمدي مادران داراي فرزند اوتيستيك مورد تاييد قرار گرفت