رابطه بين بهزيستي روانشناختي و سازگاري اجتماعي دانشجويان

هدف پژوهش حاضر تعيين رابطه بين بهزيستي روانشناختي و سازگاري اجتماعي دانشجويان بود. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعه پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشگاه هاي پيام نور استان تهران در سال تحصيلي 1396 - 1395 به تعداد نامحدود بود. به روش نمونه گيري در دسترس تعداد 384 نفر انتخاب شدند. ابزارهاي اندازه گيري شامل پرسشنامه 18 سوالي بهزيستي روانشناختي كارول ريف 1989 ، و پرسشنامه 60 سوالي سازگاري اجتماعي سينهاوسينگ 1993 بود. روايي و پايايي ابزارها مورد تاييد قرار گرفت. تجزيه و تحليل دادهها در دو سطح آمار توصيفي فراواني، ميانگين، واريانس و انحراف معيار و آماراستنباطي آزمون t مستقل، آزمون كالماگوروف اسميرنوف، و تحليل واريانس چندمتغيره مانوا انجام شد. يافته ها نشان داد كه - همبستگي مثبت و معناداري بين ميزان بهزيستي روانشناختي و سازگاري اجتماعي دانشجويان وجود دارد.