معماري بادگير،معماري پايدار همگام با توسعه ي پايدار

واژه توسعه پايدار اولين بار به طور رسمي توسط كميته ج هاني محيط زيست در سال 1986 در گزارش آينده مشترك ما مطرح شد و در اواسط دهه 1990 بدين ترتيب شكل گرفت كه رشد اقتصادي و توسعه ايجتماعي به گونه اي صورت گيرد كه سرمايه هاي زيست محيطي و نيازهاي براي نسل آينده را دچار نقصان نسازد. هم اكنون بش از سه دهه ا زتوجه جهاني به موضوع حفاظت محيط زيست و منابع طبيعي و حدودد دو دهه از مباحث پيرامون توسعه پايدار مي گذرد و با توسعه روزانه شهري شدن مفاهيم مربوط به توسعه ي پايدار به اين حيطه وارد گرديد و اين امر باعث پيدايش مسيله ي نو در معماري با نام معماري پايدار گرديد كه دلالت بر معماري با اقليم دارد. در اين تحقيق تلاش شده ضمن معرفي معماري و توسعه پايدار يادآوري شود كه معماري سنتي ايران همواره در تمام سطوح معماري متعامل با اقليم و جوابگوي نيازهاي آسايش ساكنين بود و با توجه به شرايط اقليمي و محيطي معماران از تكنيكهاي خلاقانه بهره مي جستند. بادگير كه هنر ساخت معماري ايراني است بارزترين روش تهويه طبيعي ساختمان يم باشد و به عنوان يك سيستم سرمايشي، تهويه ي مطبوع را با استفاده از انرژي تجديدپذير باد فراهم مي سازد. در اين تحقيق سعي شده با مطالعه بادگير و توجه به نكات مثبت و قابل تطبيق آن فرصتي ايجاد شود براي معرفي هرچه بهتر آن و بكاربستن آن در شيوه ي زندگي و ساخت و ساز امروزي در راستاي توسعه ي پايدار.