مسكن روستايي با تاكيد بر معماري بومي

ﺑﺮاﺳﺎس ﺷﻮاﻫﺪ و ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺘﻪ در ﻣﻮرد ﻣﺴﮑﻦ روﺳﺘﺎﯾﯽ، واﺣﺪﻫﺎي ﻣﺴﮑﻮﻧﯽ روﺳﺘﺎﯾﯽ ﺿﻤﻦ ﺑﺮﺧﻮرداري از ارزش ﻫﺎي ﻣﻌﻤﺎري ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ، ﺳﺎدﮔﯽ و ﺑﯽ ﭘﯿﺮاﯾﮕﯽ ؛ اﻟﮕﻮﻫﺎي ﺑﺼﺮي و زﯾﺒﺎﯾﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯽ ؛ اﻧﻄﺒﺎق ﺑﺎ ﻣﺤﯿﻂ ﻃﺒﯿﻌﯽ؛ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﺑﺎ ﻋﻤﻠﮑﺮد زﯾﺴﺘﯽ ﻣﻌﯿﺸﺘﯽ، اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﺼﺎﻟﺢ ﻣﺤﻠﯽ و داﻧﺶ ﺑﻮﻣﯽ و ... ؛ ﮐﻪ ﺑﻪ آن ﻫﻮﯾﺖ ﺧﺎﺻﯽ ﻣﯽ دﻫﺪ داراي ﮐﺎﺳﺘﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﭼﻮن آﺳﯿﺐ ﭘﺬﯾﺮي در ﺑﺮاﺑﺮ ﺳﻮاﻧﺢ ﻃﺒﯿﻌﯽ، ﺿﻌﻒ ﺳﺎزه اي و آﻟﻮدﮔﯽ ﻫﺎي ﻣﺤﯿﻄﯽ ﻣﻨﺘﺞ از ﺗﺪاﺧﻞ ﻓﻀﺎﻫﺎي زﯾﺴﺘﯽ و ﻣﻌﯿﺸﺘﯽ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﺗﺤﻮل آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ در اﯾﻦ ﻣﻌﻤﺎري ﻣﺴﺘﻠﺰم ﺷﻨﺎﺧﺖ و اﻃﻼع از اﯾﻦ ﺧﺼﻮﺻﯿﺎت اﺳﺖ. در اﯾﻦ ﻣﯿﺎن ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎي ﺑﻮﻣﯽ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻧﻘﺶ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﻨﺪه اي در ﺳﻤﺖ ﺳﻮ؛ و ﺟﻬﺖ ﮔﯿﺮي ﻧﻈﺎم ﺳﯿﺎﺳﺖ ﮔﺬاري و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰي ﻣﺴﮑﻦ و ﻃﺮاﺣﯽ و اﻗﺪاﻣﺎﺗﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﻮرت ﭘﺬﯾﺮد اﯾﻔﺎ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪ اﯾﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﺎ ﺗﻌﺮﯾﻒ و ﺗﺪوﯾﻦ اﻟﮕﻮﻫﺎي ﺷﺎﺧﺺ ﻫﺎي ﻣﺴﮑﻦ روﺳﺘﺎﯾﯽ ﻣﻌﻤﺎري و ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻋﻨﺎﺻﺮ، ﮐﻤﯿﺖ ﻫﺎ و ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻫﺎي ﻓﻀﺎﯾﯽ آن؛ ﺗﻔﺎوت ﻫﺎي ﻣﻮﺟﻮد در ﻧﯿﺎزﻫﺎي ﮐﻤﯽ و ﮐﯿﻔﯽ ﻣﺴﮑﻦ در ﻣﻨﺎﻃﻖ روﺳﺘﺎﯾﯽ ؛ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﮐﺸﻮر را ﻧﺸﺎن داده و ﺑﺎ ﺗﺎﮐﯿﺪ ﺑﺮ ﺿﺮورت ﭘﺮﻫﯿﺰ از ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻫﺎ و اﻗﺪاﻣﺎت ﯾﮑﺴﺎن و ﻣﺸﺎﺑﻪ در ﻣﻨﺎﻃﻖ روﺳﺘﺎﯾﯽ ؛ ﺑﺴﺘﺮ ﻻزم ﺑﺮاي ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮي ﻣﺘﻨﺎﺳﺐ ﺑﺎ ﻗﻮت ﻫﺎ و ﺿﻌﻒ ﻫﺎي ﻣﺴﮑﻦ در ﭘﻬﻨﻪ ﻫﺎي ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺟﻐﺮاﻓﯿﺎﯾﯽ ﮐﺸﻮر را ﻣﻬﯿﺎ ﺳﺎزد. روش ﺗﺤﻘﯿﻖ در اﯾﻦ ﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻮع ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ- ﺗﺤﻠﯿﻠﯽ و اﺳﻨﺎدي ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت ﮐﺘﺎﺑﺨﺎﻧﻪ اي ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ.