مرمت بافت هاي شهري با رويكرد پايدار

يكي از مهمترين ويژگي هاي شهر اسلامي هويت و اصالت آن است كه بيانگر ايدويولوژي نظام هاي حاكم بر اين فضاي جغرافيايي است. بر اين اساس، شهر اسلامي بايستي بازتاب انديشه هاي متعالي دين مبين اسلام در تمامي جوانب باشد. از سوي ديگر با مطرح شدن مفهوم پايداري در اواخر قرن بيستم و در پي آن معماري پايدار، مباحث مربوط به رابطه ميان انسان، محيط و پايداري زيست و توسعه، به طور جدي در معماري و شهرسازي براي ايجاد تعادل ميان سطوح متنوع زيستي با درك از محيط آغاز شده است. هدف اصلي تحقيق حاضر تبيين جايگاه معماري پايدار و رويكرد پايداري در بافت هاي فرسوده با بررسي توصيفي تحليلي و مبتني بر داده هاي منابع كتابخانه اي مي باشد كه در آن جايگاه پايداري به صورت عام و معماري پايدار به صورت خاص در شهرهاي اسلامي مورد بررسي قرار مي گيرد. نتايج تحقيق نشان مي دهد كه شهر اسلامي با بهره جستن از اصول و ارزش هاي معماري پايدار مي تواند شاخص هايي را كه امروزه در شهرهاي پايدار مورد توجه قرار دارند را رعايت نموده و به عنوان نمونه اي از شهر با الگوهاي پايداري مطرح شود.