بررسي كاربرد ابزار ديجيتال در شخصي سازي معماري با تأكيد بر فرآيند طراحي

با ظهور فناوري اطلاعات از دهه 60 ، كامپيوتر، به تدريج با ايجاد واريانس هاي مطلوب در پاسخ به شرايط متفاوت، امكان شخصي سازي را در طراحي و توليد فراهم آورد. گرايش به شخصي سازي در معماري، نيز در همين سير، رشد پيدا كرده و تا به امروز منجر به تبديل مفاهيم نوآورانه به توليد عمل گرا شده است. ليكن با وجود پيشرفت ها، شخصي سازي هم چنان يك مدل كسب و كار و توليد باقي مانده، و نياز به اكتشاف در استراتژي ها و فرآيندهاي پايه، با هدف توسعه رويكرد جامع تر در حوزه طراحي معماري ديجيتال دارد. در اين راستا، مقاله حاضر، در قالب روش توصيفي- تحليلي به بررسي نظريات و مفاهيم شخصي سازي مرتبط، پرداخته و با ارايه يك تجزيه و تحليل جامع از استراتژي ها و شيوه هاي مختلف شخصي سازي ، بر استفاده از روش هاي طراحي كامپيوتري كه از اين رويكرد حمايت ميكنند، تاكيد ميكند.