معماري روستاهاي صخره اي كندوان ايران و منطقه كاپادوكياي تركيه

سازگاري انسان با محيط طبيعي در ابتدايي ترين شكل آن به وسيله كمترين دخالت در محيط طبيعي و كمترين فرايند براي مصالح طبيعي انجام گرفته است. به ماري زخمي فضاي ساخته شده به وسيله حفاري در بدنه هاي طبيعي توف و در بستر زمين بدون استفاده از مصالح ساختماني است كه در نقاط مختلف دنيا در طي قرون متمادي به صورت بومي شكل گرفته است. دو روستاي كندوان و گورمه در اقليم سرد و خشك با زمستان هاي سرد و تابستان هاي معتدل و داراي منازل مخروطي شكل از جنس گداز هاي ثبت شده آتش فشاني هستند. به مارينا روستاها بيانگر حاضر ما وارث و تقابل انسان و طبيعت به منظور ايجاد سرپناه و مسكن است. اين نوع معماري با تكنيك كار بسيار ساده اما اجراي آن مشكل و زمان بر بوده و احتياج به ساخت بنا همانند مهماني ها و متعارف ندارد و مسايل ايستايي و ديگر اصولي كه در معماري متعارف به كار مي رود در اين نوع بناها غيرقابل استفاده است. در اين مقاله ابتدا به تشريح معماري دو روستاي صخرخ اي كندوان ايران و گورمه تركيه پرداخت شده و در پايان نتيجه مي شود كه ويژگي هاي مشترك هر دو روستا تبعيت از كالبد طبيعي است مقامات ايجاد بافت روستايي متراكم و فشرده، بازشوها و نورگيرها محدود ، تلفيق مكان انسان ساخت با سايت طبيعي، سادگي و كوچك بودن فضاهاي داخلي، بهره گيري از جداره هاي خشكه چين سنگي در كنار بستر و جداره هاي طبيعي ، براي تكميل طبيعت و از همه مهم تر قرارگيري زير لايه سخت آتش فشاني به عنوان پوشش اصلي مجموعه مي باشد.