بررسي آزمايشگاهي آبشستگي در محدوده سري آبشكنهاي ساده مستغرق

يكي از روش هاي موثر در حفاظت سواحل رودخانه ها، استفاده از سازه هايي مي باشد كه عمود بر جريان قرار گرفته و بر خطوط جريان تاثير گذاشته و با انحراف آنها از ديواره هاي فرسايش پذير به قسمت هاي داخلي رودخانه منجر به كاهش سرعت مي شود و توانايي رسوب گذاري جريان را افزايش يابد. در اين تحقيق به بررسي آزمايشگاهي آبشستگي درشرايط جريان آب زلال بر روي آبشكن هاي ساده شكل نفوذ ناپذير و به صورت مستغرق كه در مسير مستقيم قرار گرفته اند، پرداخته شد. براي اين منظور از يك فلوم مستطيلي به عمق 50 سانتيمتر، عرض 75 سانتيمتر و طول 8 متر استفاده شده است. آزمايش ها براي آبشكن هاي بسته، همچنين سه نسبت استغراق صفر، 30 و 50 درصد در دبي ثابت انجام شد. نتايج نشان داد كه با افزايش درصد استغراق تا 50 درصد، عمق آبشستگي اطراف آبشكن ها تا 48 درصد كاهش يافت.