برنامه ريزي مشاركتي راهبردي نو در جهت پيشگيري از بلاياي طبيعي در بافت هاي فرسوده شهري

مجموعه اي از راهها، بناها و محله هاي شهري پيكره و استخوان بندي اصلي شهرها را تشكيل مي دهند. بخشهاي مختلف شهر از زمانهاي گذشته داراي هويت و اصالت مشخص و تعريف شده اي بودند كه به واسطه تجمع و تعدد مولفه هاي كاركرد انساني ،همواره يك مجموعه آسيب پذير به شمار مي آيند ؛ اين در حالي است كه تاثير مولفه طولي زمان در مولفه هاي مكاني و نمود اصلي آن كه بافتهاي فرسوده شهري مي باشد ؛ تشديد كننده آسيب پذيري بيش از پيش شهرها به ويژه در مقابله با بلاياي طبيعي محسوب مي گردد . زلزله به عنوان يكي از مهمترين عوامل ويرانگر طبيعي ،همه ساله خسارات چشمگيري را در جوامع انساني برجاي مي گذارد وبا توجه به فرسودگي بناهاي موجود در بافتهاي فرسوده كشور و نيز زلزله خيز بودن فلات ايران و درس هاي آموخته شده از نتايج حاصل از بروززلزله هاي مخرب طبس ( 40000 نفر كشته در سال 1357 ) ،منجيل ( 25000 نفر كشته در سال 1369 ) و بم كرمان( 27000 نفر كشته در سال 1382 ) لزوم بازنگري در نحوه بهسازي ، بازسازي، نوسازي و بهبود شرايط زندگي در بافتهاي فرسوده شهري بالاخص در زمان وقوع حوادث طبيعي( زلزله) بشدت احساس مي شود