بررسي تاثير كاربري اراضي و تراكم آبراهه در افزايش فرسايش در دو مقطع زماني با استفاده از سيستم اطلاعات جغرافيايي

روند رو به تزايد ميزان فرسايش در حوزه هاي آبخيز كشور در اشكال مختلف، برآورد و تعيين مقدار فرسايش و نيز علل افزايش و تشديد آن را در حوزه ها ضروري ساخته است. مشخص نمودن درجه فرسايش پذيري در حوزه و نمايش آن به صورت نقشه در محيط GIS ، در مديريت بهينه از منابع آب و خاك در حوزه موثر ميباشد. در اين تحقيق كه در حوزه آبخيز خياوچاي در استان اردبيل به انجام رسيده، پارامترهاي كاربري اراضي و تراكم آبراهه مورد بررسي قرار گرفت و نقشه مربوط به اين عوامل در دو مقطع زماني قديم (1347) با استفاده از عكسهاي هوايي و مقطع زماني جديد 1386 ( با استفاده از تصاوير ماهواره اي تهيه شده و درصد اراضي تحت تاثير هر كدام از پارامترهاي فوق مورد مقايسه قرار گرفت. سپس با استفاده از مدل EPM ميزان فرسايش ويژه در دو مقطع ذكر شده برآورد گرديده و نقشه هاي فرسايش ويژه در محيط GIS تهيه شدند. نتايج نشان دهنده افزايش 250 درصدي اراضي كشاورزي و 50 درصدي اراضي مسكوني و نيز افزايش تراكم آبراهه از 2/96 كيلومتر در هر كيلومتر مربع به 4/158 كيلومتر در هر كيلومتر مربع در حوزه مورد مطالعه در طي حدود سي و نه سال مي باشد