مديريت حوزه آبخيز در قالب كاربريهاي مختلف (مطالعه موردي: حوزه آبخيز مينگل اروميه در شمال غرب ايران)

مديريت جامع حوزه آبخيز جهت برنامه ريزي هاي توسعه و مديريت منابع آب و خاك با تأكيد بر ويژگي هاي اجتماعي اقتصادي منطقه به منظور معيشت پايدار و بدون آسيب پذيري براي ساكنان يك حوزه لازم و ضروري مي باشد. هدف از اين تحقيق، مديريت حوزه آبخيز مينگل اروميه در شمال غرب ايران به مساحت 7150 هكتار واقع درعرض 37درجه و 54 دقيقه و تا 37 درجه و 59 دقيقه شمالي و طول 44 درجه و 38 دقيقه تا 44 درجه و 48 دقيقه شرقي، در قالب كاربري هاي جنگل، مرتع، زراعت ديم و آبي مي باشد. پس از تعيين خصوصيات فيزيكو شيميايي و تيپ هاي اراضي موجود در منطقه مورد مطالعه، قابليت، استعداد و محدوديتهاي حوزه آبخيز جهت كاربريهاي فوق الذكر براساس راهنمايي FAO تعيين گرديد. نتايج نشان داد كه پس از رفع محدوديتهاي موجود، قابليت و استعداد اراضي براي جنگل، مرتع، زراعت ديم و آبي به ترتيب 33/28، 33/28 و 58/18 و 46/78 درصد در جهت استفاده بهينه از اراضي حوزه آبخيز افزايش يافت. عمق خاك، شيب فرسايش، درصد ذرات درشت تر از شن و سيل گيري به عنوان محدوديتهاي اصلي حوزه آبخيز معرفي شدند به طور كلي 72/27 و 27/73 درصد از اراضي به ترتيب براي جنگل - مرتع با انواع بوته ها جهت كاهش هدر روي خاك و استفاده هاي زراعي - كشاورزي پيشنهاد مي شود عدم توجه به مسئله قابليت اراضي و ارزيابي آنها قبل از واگذاري براي هر نوع كاربري موجب شده است كه امروزه هزاران هكتار از اراضي خارج از قابليت و استعدادشان مورد بهره برداري قرار گيرند.