اصطلاح -شناسي «معروف» و «منكر» در قرآن كريم

قرآن كريم گذشته از اينكه معروف و منكر را در لغت به كار برده، اصطلاح آنرا نيز لحاظ كرده است. كاربرد اصطلاحي معروف و منكر در قرآن، فراتر از واژۀ تنها نمود دارد و گستردگي دايرۀ معروف و منكر و بيان موضوعها و احكام هر كدام، و تعريف مفهوم به مصداق از مشخصههاي قرآن كريم است. هدف در اين نوشتار توصيفي، مباحثي فراتر از واژه، يعني اصطلاحشناسي معروف و منكر، مطرح شده و پس از اشاره به روش قرآن حكيم در تعريف مفهومي- مصداقي، يك نظام هدفمند از منظر قرآن حكيم، دربارۀ معروفها و ضد آن ارائه كرده است؛ نظامي قرآني كه از توضيح واژگان معروف و منكر، به گسترۀ معروف ومنكر به عنوان اصطلاح، قدم نهاده و نه تنها به تعريف مفهوم به مفهوم بسنده نكرده، بلكه روش قرآن، يعني تعريف مفهوم به مصداق را، در موضوع معروف ومنكر مورد توجه قرار داده است. مصداق معروف و منكر را به عنوان شاخص و مايز قرآني، براي تشخيص معروف از منكر و جلوگيري از خلط احكام در موضوع هاي گوناگون معلوم نموده، و در ادامه، امر به معروف ونهي از منكر را در جايگاه خويش بااهميت بالاتر نشانده و به اين نتيجه رسيده است كه قرآن، پس از تعريف و معرفي معروف، منكر، احكام و مصاديق آنها، امر به معروف ونهي از منكر را واجب كرده آن هم در نظام منسجم، هماهنگ و هدفمندي كه موضوع و مسئله معلوم و احكام به دور از نابساماني ذهن، مشخص است.