بررسي تطبيقي اهداف و ثمرات عفو و غفران در قرآن و اناجيل اربعه

يكي از صفات ارزشمند و كليدي كه در زندگي فردي و اجتماعي انسان نقش مهمي دارد، عفو و غفران است. واژه عفو، به معناي گذشت از اشتباه خاطي و چشمپوشي از گرفتن انتقام باوجود داشتن قدرت آن و غفران به معني پوشاندن گناه و خطا بهكاررفته است. در بسياري از اديان بر صلح، دوستى و بخشش تأكيد فراوانى شده است، در اين ميان اسلام و مسيحيت از اديانى هستند كه به اين بحث در متون اصلي خود يعني؛ قرآن كريم و اناجيل اربعه توجه ويژهاي داشتهاند. در اين پژوهش با روش اسنادي و مطالعه كتابخانهاي به توصيف، تحليل و تطبيق جايگاه عفو و غفران در دو كتاب مقدس اسلام و مسيحيت و زمينههاي اشتراك و افتراق اين موضوع پرداخته شده است. حاصل آنكه اهداف و ثمرات عفو و غفران در قرآن و اناجيل اربعه به دو نوع دنيوي و اخروي تقسيم شده؛ كه نوع دنيوي آن در قرآن در بعد فردي به آرامش روحي، متخلق شدن به اخلاق الهي و بعد اجتماعي به مواردي چون؛ اصلاح خطاكار، خنثي سازي جهالت و تقليل فساد، همزيستي مسالمتآميز و ... تقسيم شده و نوع اخروي آن شامل؛ بخشش و آمرزش الهي، پاداش الهي و ... ميشود. در نوع دنيوي اناجيل اربعه نيز بعد فردي، شامل: متخلق شدن به اخلاق الهي و دريافت گذشت از ديگران و بعد اجتماعي همچون؛ نادمشدن خطاكار و ترويج صلح و دوستي را در برميگيرد، نوع اخروي آن نيز شامل؛ بخشش و آمرزش الهي، پاداش الهي و پذيرش اراده الهي ميباشد. اهداف و ثمرات عفو و غفران در قرآن و اناجيل اربعه در نوع دنيوي و اخروي و در ابعاد فردي و اجتماعي داراي اشتراكات و افتراقاتي ميباشند.