اصلاح يك خاك شور و سديمي در استان كرمان

از آنجايي كه وجود املاح محلول اضافي خاك در منطقه ريشه مي تواند مشكلاتي از قبيل كاهش جذب آب توسط گياه به دليل كاهش پتانسيل اسمزي محلول خاك و تخريب ساختمان خاك به دليل سديم تبادلي مازاد داشته باشد و نيزبراي گياه ايجاد مسموميت نمايد، موضوع اصلاح خاك هاي شور و شور سديمي حايز اهميت فراواني است. در اين تحقيق آزمايش اصلاح خاك شور و سديمي، با استفاده از ستون خاك در قالب طرح كاملاً تصادفي با پنج تيمار و سه تكرار انجام گرفت. تيمارهاي آزمايشي در اين طرح شامل: شاهد، گچ، گوگرد، گوگرد+تيوباسيلوس و اسيد سولفوريك بودند. نتايج نشان داد كه در اولين مرحله آبشويي، غلظت سديم و همچنين ميزان شوري، حداكثر بود و به تدريج با تكرار عمليات آبشويي در مراحل بعدي، غلظت اين املاح تا رسيدن به مقدار كم و بيش ثابتي به صورت غير خطي كاهش يافت. به عبارتي در اولين مرحله آبشويي، بيشترين ميزان سديم و شوري از ستون خاك تخليه شد و در آخرين مراحل غلظت اين املاح در زه آب خروجي، تقريباً ثابت شده است. نتايج تحقيق حاضر نشان مي دهد، كه به ترتيب تيمارهاي اسيد سولفوريك، گوگرد و گوگرد+تيوباسيلوس در تخليه سديم از خاك موثرتر بوده اند و كمترين ميزان تخليه سديم مربوط به تيمار گچ بوده است و در رابطه با روند تغييرات شوري زه آب نتايج نشان داد كه در مراحل اوليه آبشويي، تيمارهاي گچ و گوگرد + تيوباسيلوس بيشترين مقدار EC زه آب خروجي را نشان دادند و تيمار اسيد سولفوريك كمترين EC را در زهاب خروجي داشت. بر اساس اين آزمايش، بدون استفاده از هر گونه ماده اصلاح كننده و تنها از طريق آبشويي، غلظت سديم و همچنين ميزان شوري را مي توان كاهش داد