مقايسه خصوصيات خاكشناسي آبكندها در دو منطقه گچساران و دهدشت (مطالعه موردي: حوزه هاي آبخيز زهره و مارون)

فرسايش آبكندي يكي از مهمترين انواع فرسايش محسوب ميشود كه بيشترين سهم را در توليد رسوب در بين انواع فرسايش به خود اختصاص ميدهد . به طوريكه اين نوع از فرسايش در سازندهاي حساس به فرسايش از جمله سازندهاي مارني توسعه زيادي دارد . هدف از تحقيق حاضر مقايسه خصوصيات خاك شناسي خندق هاي در دو منطقه متفاوت بوده است. نتايج تجزيه و تحليل داده ها در دو منطقه نشان داد كوه تغييرات EC ، ESP و SAR در اقليم گچساران نسبت به سازند دهدشت بيشتر بوده كه نشان دهنده بالا و پائين بودن ميزان املاح در خاك موي باشد كوه باعث از هم فرسايش پذيري بيشتر خاك در منطقه گچساران شده است و مورفولوژي آبكندها را بوا منطقه دهدشت متفاوت نشان مي دهد به طوري كه شكل پلان عمومي خندق در منطقه دهدشت هم به صورت پنجه اي و هم خطي ودر منطقه گچساران غالبا به صورت پنجه اي بوده و خطي ديده نشده است همچنين پلان عمومي رأس آبكند در منطقه گچساران و دهدشت به ترتيب غار مانند و داراي پوشش گياهي ميباشد. نتايج حاصل از تحقيق حاضر مي توان اظهار كرد كه نوع سازند زمين شناسي و وجود رسوبات سست نظير شيل، مارنهاي شور و گچي با درصود بالاي سيلت و رسوبات رسي سيلتي دوران سوم و چهارم ، زمينه مناسبي براي ايجاد شبكه اي از آبكندهاي متراكم فراهم آورده است