اثربخشي آموزش مهارت هاي زندگي بر تاب آوري زنان مبتلا به ديابت

هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش مهارت هاي زندگي بر تاب آوري زنان مبتلا به ديابت بود. اين پژوهش، از لحاظ هدف كاربردي و از لحاظ ماهيت اجرا و نحوه گردآوري اطلاعات، از نوع مطالعات نيمه تجربي يا نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل كليه زنان مبتلا به ديابت و مراجعه كننده به مركز ديابت در - شهرستان بابل در نيمسال دوم ( 96 - 97) مي باشد، كه تعداد آن ها 100 نفر بود. حجم نمونه با توجه به حجم جامعه براساس جدول كرجسي مورگان ( 1972 ) 80 نفر براي غربالگري اوليه با روش نمونه گيري در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامه تابآوري كانر ديويدسون ( 2003 ) بر روي آنها اجرا شد. افرادي كه داراي تاب آوري پايين بودند، شناسايي شده و سپس از ميان آنها 30 نفر بطور تصادفي ساده انتخاب و با همين روش در دو گروه آزمايشي و كنترل (هر گروه 15 نفر) جايگزين شدند. گروه آزمايش به مدت 12 جلسه، هفته اي يكبار، هر جلسه 90 دقيقه، آموزش مهارت هاي زندگي را دريافت كردند و گروه كنترل هيچ آموزشي دريافت نكردند. طبق يافته هاي تحليل كوواريانس، آموزش مهارتهاي زندگي بر تابآوري زنان مبتلا به ديابت به ميزان 946 / 0 ، اثر گذاشت. نتاج نشان داد آموزش مهارت هاي زندگي بر افزايش تابآوري موثر است.