برنامه ريزي استراتژيك منابع انساني : مدل ها و رويكردها

فاقد عنوان و چكيده لاتين

توجه به توسعه منابع انساني براي تجهيز و هرچه توانمندتر كردن مديران و كاركنان، به عنوان ارزشمندترين سرمايه هاي سازمان ها كه در دهه هاي اخير مورد تاكيد شاخص اصلي تعالي سازماني قرار گرفته و محور توانايي سازمان هاي عصر حاضر تلقي مي شود، معرف اين واقعيت است كه در رويكرد جهاني مبتني بر دانش، انسان يك منبع استراتژيك و تعيين كننده سازمان ها و در نهايت در زندگي به حساب مي آيد و پرورش و توانمندسازي او باعث توسعه پايدار، اقتصادي و اجتماعي و حتي سياسي مي شود. به دليل پيشرفت شگرف سازمانها در دو دهه اخير و فناوري اطلاعات سازمان ها الگوهاي كاري خود را تغيير دادند و در صدد برنامه ريزي استراتژيك منابع انساني و ارتقاي روحيه نوآوري و افزايش مشاركت هر چه بيشتر كاركنان در جهت انجام كارهاي گروهي و پروژه اي هستند. اين امر موجب پويايي، بهبود عمليات، فرايند تصميم گيري و قضاوت جمعي بهتر در سازمان ها مي شود. در اين محيط پيچيده سازمان هايي موفق خواهند بود كه بتوانند با طراحي استراتژي هاي مناسب و اجراي موثرآن ها بقاي خود را تضمين كنند. روش اين تحقيق از نوع مروري و از گونه ي توصيفي – تحليلي مي باشد و با ابزار فيش برداري انجام شد. در اين راستا رويكردها و مدل هاي موجود در زمينه برنامه ريزي استراتژيك منابع انساني مورد بررسي قرارمي گيرد.