نقش تعديل كننده تاب آوري در رابطه بين خشونت خانگي وسبك هاي ابرازگري هيجان در زنان متاهل

هدف پژوهش حاضر بررسي نقش تعديل كننده تاب آوري در رابطه بين خشونت خانگي و سبك هاي ابرازگري هيجان در زنان متاهل بود.روش پژوهش حاضر همبستگي و جامعه آماري را كليه زنان متاهل شهر بابلسر تشكيل مي دادند كه از بين آنها تعداد 170 نفر به روش نمونه گيري خوشه اي مرحله اي انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه هاي تاب آوري؛ خشونت خانگي عليه زنان و پرسشنامه ابرازگري هيجان گرد آوري شدند. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چندگانه استفاده شد. نتايج نشان داد بين خشونت خانگي با تاب آوري و سبك هاي ابراز گري هيجان رابطه منفي و معني داري وجود دارد. نتايج تحليل رگرسيون سلسله مراتبي نشان داد تاب آوري قادر به تعديل رابطه بين خشونت خانگي و سبك هاي ابرازگري هيجان نيست. توجه بيشتر به اين روابط مي تواند به طور قابل توجهي براي تحقيقات آسيب شناسي رواني و كاربست باليني موثر باشد.