مقايسه ابعاد بهزيستي روانشناختي در دانش آموزان ورزشكار و غيرورزشكار

هدف از پژوهش حاضر مقايسه بهزيستي روانشناختي در دانش آموزان ورزشكار و غيرورزشكار بود. روش پژوهش از نوع علي– مقايسه اي و جامعه آماري پژوهش حاضر شامل كليه دانش آموزان پسر مقطع دبيرستان شهر اردبيل در سال تحصيلي 94-93 بودند. نمونه آماري پژوهش شامل 80 دانش آموز ورزشكار و 80 دانش آموز غيرورزشكار بودند؛ كه بصورت نمونه گيري خوشه اي چندمرحله اي انتخاب شدند، و به مقياس بهزيستي روانشناختي ريف پاسخ دادند. براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون t براي گروه هاي مستقل و تحليل واريانس چند متغيره (مانووا) استفاده شده است. نتايج حاصل از آزمون t نشان داد كه بهزيستي روانشناختي كلي دانش آموزان ورزشكار از دانش آموزان غيرورزشكار، به صورت معناداري (001/ 0 P) بيشتر است. نتايج حاصل از تحليل واريانس چندمتغيري نيز نشان داد كه روابط مثبت با ديگران و هدف در زندگي دانش آموزان ورزشكار از دانش آموزان غيرورزشكار، به صورت معناداري (001/ 0 P) بيشتر است. اما در پذيرش خود، تسلط محيطي، رشد فردي و استقلال تفاوت معناداري بين دو گروه وجود نداشت.