مقايسه نقطه شكست ضربان قلب (HRDP) برآورد شده در پروتكل‌هاي وامانده ساز وابسته به مسافت و وابسته به فرد در دختران غيرفعال

هدف از اجراي اين تحقيق مقايسه پروتكل وابسته به مسافت، در برابر پروتكل وابسته به فرد، در تعيين نقطه شكست ضربان قلب(HRDP) در بين دانشجويان دختر غيرفعال دانشگاه محقق اردبيلي است. بدين منظور 15 نفر(با ميانگين سني 2.04±25.81 سال، قد 6.05±158.27 سانتي‌متر، وزن 5.73±56.97 كيلو‌گرم) به‌صورت داوطلبانه در تحقيق شركت كردند. آزمودني‌ها در سه مرحله جداگانه، بافاصله 72 ساعت، دو آزمون فزاينده را تا سرحد واماندگي اجرا كردند.آزمون شامل پروتكل وابسته به مسافت بروس و پروتكل وابسته به فرد سياه كوهيان بود. براي تعيين نقطه انحراف ضربان قلب در پروتكل‌ها، ضربان قلب فعاليت آزمودني لحظه‌به‌لحظه، با استفاده از تله‌متري(پولار) ثبت شد. براي تعيين HRDP از روش بيشترين فاصله (Dmax) استفاده شد. براي تجزيه‌وتحليل نتايج داده‌ها از روش آماري آناليز واريانس يك‌طرفه (ANOVA) با اندازه‌هاي مكرر استفاده شد. يافته‌ها نشان مي‌دهد بين مقادير ميانگين‌هاي HRDP در دو آزمون اختلاف معني‌داري وجود ندارد(p=1.00). با توجه به نتايج مي‌توان نتيجه گرفت از هر دو پروتكل تمريني بر روي نوار گردان، با استفاده از روش Dmax،مي‌توان HRDP را تعيين نمود. همچنين مي‌توان از اين دو پروتكل به‌جاي هم استفاده كرد. واژگان كليدي: نقطه شكست ضربان قلب، پروتكل وابسته به مسافت و فرد.