اثر الگوهاي پيوند از دور (سيگنال‌هاي بزرگ مقياس اقليمي) بر بارش استان مازندران

فاقد عنوان و چكيده لاتين

مديريت خشكساليها و برنامه‌ريزي منابع آب شرب و كشاورزي وابستگي انكارناپذيري به پيش‌آگهي از بارش دارد كه نقش بسيار مهمي را در اتخاذ سياست هاي آتي در بهره وري از امكانات و بهينه سازي هزينه ها ايفا مي كند. در اين پژوهش، به بررسي تاثير سيگنالهاي بزرگ مقياس اقليمي بر روي بارش استان مازندران پرداخته شد. اثر سيگنال‌هاي اقليمي بر بارش به صورت هم-زمان و با تاخير، توسط روشهاي آماري (ضريب همبستگي پيرسون) مورد بررسي قرار گرفت. به طور كلي ضريب همبستگي بين سيگنالها و بارش نشان داد كه همبستگي همراه با تاخير، مقادير بيشتري نسبت به بررسي هم زمان داشت. نتايج بررسي همبستگي بين شاخصهاي اقليمي و بارش ماهانه با يك گام تاخير نشان داد كه در ايستگاه بابلسر، شاخص‌هاي AMM، NINO1+2، NINO3، NINO4، TNA و WHWP داراي همبستگي معني‌دار با بارش بودند. شاخص‌هاي AMM، NINO1+2، NINO3، ONI، TNA و WHWP همبستگي معني‌داري با بارش ايستگاه قراخيل داشتند. همچنين بر پايه يافته ها، همبستگي بين سيگنال‌هاي اقليمي و بارش ايستگاه نوشهر، اختلاف معني‌داري با شاخصهاي AMM، NINO1+2، NINO3، NINO3.4، TNA و WHWP داشت. همبستگي بين بارش رامسر و سيگنال‌هاي اقليمي حاكي از ارتباط معني‌دار سيگنال‌هاي AMM، NINO1+2، NINO3، TNA و WHWP بود. با اين وجود، پيشبيني با تاخير اين مزيت را دارد كه ميتوان وضعيت بارش را از پيش تعريف نمود و در مديريت بهرهبرداري از منابع آب حوزه آبخيز، دخالت داد.